» Recenzje » Agricola - pierwsze wrażenia

Agricola - pierwsze wrażenia


wersja do druku

Ćwiczenia podchorążówki piętro wyżej...

Autor: Redakcja: Joanna 'Ysabell' Filipczak
Ilustracje: BoardgameGeek

Agricola - pierwsze wrażenia
– Czy pani Alinka potrzebuje pasty na karaluchy?
– Nie chcę żadnej pani Alinki! Nie chcę żadnych karaluchów! A ćwiczenia podchorążówki są piętro wyżej!


Kiedy po raz pierwszy usłyszałem o niemieckiej planszówce Agricola, zacząłem się zastanawiać, dlaczego nasi sąsiedzi zza Odry mieliby robić grę o konspiracyjnej szkole oficerskiej AK. Druga myśl była równie abstrakcyjna: Skoro nie podchorążówka, to może wreszcie zrobili grę o kursach instruktorskich Mazowieckiej Chorągwi Harcerzy ZHR? Trzeci koncept był nieco bardziej trafny: Agricola to słowo oznaczające rolnika. Co ciekawe wszystkie trzy skojarzenia okazały się częściowo słuszne...

Zaloguj się aby wyłączyć tę reklamę

W Agricolę grałem dwa razy, dzięki uprzejmości dwóch moich planszówkowych znajomych. Z tego powodu poniższy tekst nie aspiruje do miana recenzji, w założeniu ma to być raczej zbiór obserwacji dotyczących rozgrywki.

Gracze wcielają się w rolę chłopów żyjących w XVII w. Ich głównym celem jest osiągnięcie jak największej zamożności (mierzonej liczbą członków rodziny, żywnością, stanem domu i stadłem) w ciągu 14. tur. W ciągu swoich kolejek gracze wysyłają do pracy członków swoich rodzin, uważając jednocześnie, aby rozwój obejścia nie kolidował ze zdobywaniem żywności. Po 14. turze, podliczane są punkty zwycięstwa, osobnik który ma ich najwięcej wygrywa.

Na samym początku gracze dysponują skromną glinianą chatynką i dwojgiem jej mieszkańców. Już za 3 kolejki nadejdzie czas żniw i trzeba będzie ich wszystkich wykarmić. Aby to zrobić, wysyłamy członków rodziny do określonych zadań – orania, siania, handlu na targu, zbierania surowców czy łowienia ryb. Niestety każdą z tych czynności może wykonywać tylko jedna osoba, więc lepiej się pospieszyć. Jeśli przeciwnicy zajmą nam nasze upragnione pola, będziemy musieli zmienić strategię.

Ten element mechaniki przypomina nieco Caylusa – bierzemy pionka i kładziemy go na obszarze, z którego chcemy skorzystać. W przeciwieństwie do mojej ulubionej planszówki, w Agricoli jest więcej "wąskich gardeł". Jeżeli ktoś zablokuje pole siania, nie ma innego sposobu aby w danej kolejce obsiać pola. Musimy spróbować być pierwsi w następnej turze i rozwijać imperium rolnicze lub spróbować zostać hodowcą bydła.

Konsekwencje zastosowanego mechanizmu są bardzo daleko idące. Dużą przewagę ma gracz rozpoczynający – posiada największy możliwy wachlarz ruchów. Strategia musi być na bieżąco dopasowywana do taktyki i dostępnych zasobów – trudno jest bowiem zrealizować wszystkie swoje zamierzenia. No i ostatni wniosek – kto ma więcej członków rodziny, ten ma przewagę. Małżeństwo z trojgiem dzieci może wykonać pięć akcji, zaś bezdzietna para tylko dwie. Trudno o bardziej dobitny przykład polityki prorodzinnej – dzieci są po to, aby dawać punkty zwycięstwa i pracować na polu rodziców. Bez potomstwa nie da się wygrać.

Agricola to gra socjalistyczna. Nie mówi o Marksie i Engelsie, nie ma w niej Armii Czerwonej – są za to chłoporobotnicy i wszystkiego im brakuje. Głównym źródłem napięcia w grze jest niedobór pól i surowców. Wygrywa nie ten gracz, który wymyślił w domu najlepszą strategię, ale ten, który najlepiej reaguje na zmiany na planszy. Elastyczność jest tutaj równie cenna co zdolność przewidywania. Każda kolejka aż kipi od interakcji – nikt nikogo nie morduje, ale krwiożercze spojrzenia latają nisko nad stolikiem. Nawet nieświadomie, łatwo jest komuś pokrzyżować plany.

Największą zaletą gry jest bogactwo możliwości. Można i należy: hodować krówki, zbierać pszenicę, budować piece, rozwijać dom, płodzić potomstwo a nawet piec chleb. Ponieważ za brak rozwoju w danej dziedzinie przyznawane są punkty karne, kluczem do sukcesu jest równowaga we wszystkich sferach. W przeciwieństwie do Goa wygrywa się tutaj nie specjalizacją, ale wszechstronnością.

Innym aspektem tego bogactwa jest mnogość trybów gry. Można grać z kartami zawodów, z małymi ulepszeniami, można grać solo, można wreszcie grać w wersję familijną, świetną dla początkujących agrotechników. Rozgrywka solowa sprawdza się (podobno) bardzo dobrze. Agricola to gra, w której każda następna partia jest lepsza od poprzedniej. Gracz widzi więcej zależności i subtelnych interakcji, zna sposoby optymalizacji mechaniki, wie na co zwrócić uwagę w kolejnych turach. Z drugiej strony osoby znające grę mają lekką przewagę nad początkującymi – nie jest to jednak nic, czego nie dałoby się zniwelować kombinowaniem i umiejętnością planowania.

Drugim ogromnym plusem jest świetne powiązanie mechaniki z tematem. Mechanizm siania czy hodowli jest bardzo intuicyjny. Z powodu skomplikowania gry objaśnianie zasad może zająć nawet pół godziny, jeśli towarzystwo będzie gadało zamiast słuchać. Mechanika gry sama wpada do głowy – nie byłoby potrzeby zaglądania do notatek, gdyby nie jeden drobny feler...

Gra jest po niemiecku. Nie tylko pudełko, nie tylko podpisy na ilustracjach, nie tylko instrukcja. Na kartach i na planszy jest kupa niemieckiego tekstu. Nie byliśmy w stanie rozegrać gry w dodatkowych wariantach, bo nie mieliśmy całości tłumaczenia. O ile tryb familijny (podstawowy, bez kart zawodów i drobnych ulepszeń) można rozegrać bez przekładu, o tyle w rozgrywkach zaawansowanych jest on absolutnie niezbędny.

Muszę przyznać, że duża ilość "wąskich gardeł" nie przypadła mi do gustu. Jeżeli ktoś zajął ci pole sianie/pieczenie nie masz innej szansy na pozyskanie chleba. Z tego powodu strategie oparte na hodowli bydła wydają mi się być bardziej skuteczne, bo trudniejsze do zablokowania. Ale to tylko odczucie po dwóch rozgrywkach w trybie familijnym – kluczem do zwycięstwa pozostaje powiązanie hodowli z obsiewaniem pól.

Nie przypadł mi do gustu mechanizm wyłaniania kolejności – dany osobnik rozpoczyna każdą rundę, do czasu, aż ktoś inny położy swój żeton na polu gracza startowego. Może to nastąpić w następnej turze, lub nie zajść nigdy. Dochodzi w ten sposób do lekkiego faworyzowania gracza siedzącego po lewej stronie rozpoczynającego. Nie angażując żadnych zasobów, zyskuje świetne miejsce w kolejności. W naszych rozgrywkach wygrywał ten gracz, który najrzadziej brał pole startowe. Po prostu strategia "gdzie dwóch się bije" jest tutaj bardzo mocna.

Grafiki w grze są bardzo siermiężne, trochę w stylu Caylusa - mi się podobają, ale pozostali gracze nie byli nimi zachwyceni. Estetyce planszy daleko do Filarów ziemi czy Thurn und Taxis. Sporo jest na niej napisów, dość często trzeba zerkać do instrukcji.

Początkowy zachwyt ilością możliwości i nastrojem rozgrywki, został przysłonięty "wąskimi gardłami" i problemami z kolejnością. Agricola to bardzo dobra eurogra, spójnie łącząca wiele ciekawych rozwiązań mechanicznych. Jeżeli szukacie bardziej dynamicznego Caylusa, lub brakuje Wam interakcji w Goa – to Agricola może trafić w Wasze gusta. Jeżeli Wysokie napięcie jest dla Was zbyt abstrakcyjne, zaś Osadnicy z Catanu zbyt losowi – to może właśnie znaleźliście kompromis pomiędzy strategią a abstrakcyjnością.

Gra o rolnikach, której każda rozgrywka wymaga żołnierskiego planowania nie przypadła jednak do gustu pewnemu harcerzowi.

Pech chciał, że byłem nim ja.

0
Nikt jeszcze nie poleca tego artykułu.
Poleć innym ten artykuł

Komentarze Obserwuj


Ifryt
   
Ocena:
0
Bardzo fajnie się Ciebie czyta, Ezechielu. Oby tak dalej! :)
21-12-2007 19:07
~cezzzz

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
0
Rzeczywiscie podzielam zdanie na temat wyłaniania kolejności. Moim zdaniem lepsza byłaby metoda taka jak w Caylusie. Czyli na pierwsze miejsce wskakuje nowa osoba, a ten kto był pierwszy jest drugi.
27-12-2007 23:58
~geko

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
0
Mnie tam szata graficzna bardzo się podoba. Wolę takie rysunki, przejrzyste i zostawiające pole dla wyobraźni, niż piękne, a często mało czytelne, jak np. w Filarach Ziemii. Co do rozgrywki, to na razie grałem dwie partie solo i jestem bardzo zadowolony. Zobaczymy jak będzie w więcej osób.
25-06-2008 23:02

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.